Καραβάνι...

Τους συναντάμε συχνά σε διάφορες γωνίες της περιοχής μας, είναι τα καραβάνια των Αθίγγανων, Ρομά, τσιγγάνων ή γύφτων. Όταν φωτογράφισα τα σήματα του ΣΤΟΠ στον παιδικό σταθμό της Αμμούδας στον δρόμο βρίσκονταν παρκαρισμένο ένα φορτηγό μονάχα και ένας πιτσιρίκας μου φώναξε, «βγάλε με και εμένα φωτογραφία να μου την δώσεις και αν θες έλα αύριο το πρωί που θα είμαστε πολλοί» μου είπε. Πραγματικά την επόμενη μέρα που πήγα τον μικρό μου στο σχολείο τα οχήματα είχαν πιάσει μια εμβέλεια που ξεπερνούσε τα 150 μέτρα μαζί με την πραμάτεια που είχαν απλώσει μπροστά και πίσω από αυτά. Πήλινα πιθάρια, πλαστικές καρέκλες και τραπέζια, ένα φορτηγό με διάφορα δενδρύλλια και άλλο ένα με παλιές οικιακές συσκευές και παλιοσίδερα, ήταν τα υλικά και τα εμπορεύματα που είχαν φορτωμένα με κατεύθυνση το άγνωστο, όπως χαρακτηριστικά μου απάντησαν . Την ώρα εκείνη, περίπου στις 7.30 το πρωί, είχαν είδη απλώσει τα ρούχα τους για στέγνωμα, πλένονταν από την μεριά του ποταμού και ετοιμαζόντουσαν για την «βόλτα» τους στην πόλη και στην περιοχή. «Πάμε όπου μας λένε φίλο μας ότι έχει κίνηση, μη νομίζεις και οι δικές μας δουλειές έχουν κρίση και εμείς δεν πουλάμε όπως πριν. Κομμάτι της Ελλάδας είμαστε και εμείς, ο ένας γιός είναι στο στρατό και σε λίγο θα φύγει και ο άλλος, πονάμε και εμείς για την Ελλάδα μας αλλά θα την βρούμε την άκρη, σιγά σιγά.» Αισιοδοξία ακόμα και από ανθρώπους που το σπίτι τους είναι παντού μαζί με την ζωή και την δουλειά τους. Οι άνθρωπου που είναι όπου γης και πατρίς νοιώθουν ότι η χώρα θα τα καταφέρει και δίνουν μηνύματα θετικά για το μέλλον. Άλλωστε για τους ίδιους κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα που η διάρκεια της είναι μέχρι να ξεκινήσει…η επόμενη. Φεύγοντας από τον δρόμο του ποταμού πάντως δεν διαπίστωσα να έχουν αφήσει πίσω τους ούτε σκουπίδια ούτε και κάτι άλλο που να μας ξένιζε για την επίσκεψη τους. 

ΘΑΝΟΣ ΚΟΡΟΜΠΥΛΙΑΣ